Języki to moja pasja. Nie boję się zawiłego khmerskiego pisma, skomplikowanej gramatyki koreańskiej, ani nauki sinokoreańskich znaków hanja. Mówię po angielsku lepiej niż po polsku, bo polski ma zbyt wiele wyjątków. Potrafię dokładnie opisać aparat mowy oraz sposób jego ułożenia, gdy dana osoba ma problemy z wymową. Sprawiam, że stres przed używaniem języka obcego znika po pięciu minutach kontaktu ze mną. Najmłodsza osobą, którą nauczałem -- sympatyczna trzylatka bez przednich ząbków, najstarsza -- sześćdziesięciodwulatka z zębami. Nie warto zastanawiać się, czy jestem odpowiednim kandydatem -- przez ten moment zastanowienia mogę już czegoś nauczyć.